هنری

معرفی بهترین فیلم‌ های کمدی ایرانی

 کمدی یکی از پر مخاطب‌ترین ژانر‌های سینمایی است. سینمایی شوخ‌طبع و سرگرم‌کننده که با نگاهی درست و ساختاری هدفمند، در خلال سرگرمی می‌تواند حرف‌های زیادی هم برای گفتن داشته باشد. در کارنامه سینمای ایران هم فیلم کمدی خوب با طنزی غنی و محترم، کم نداریم
ما سعی کرده‌ایم از میان برترین ساخته‌های سال های گذشته سینما، تعدادی از بهترین فیلم‌ های کمدی ایرانی را به شما معرفی کنیم که با رعایت استانداردهای این ژانر و فارغ از تولید صرف سرگرمی و فتح گیشه، محتوایی ارزشمند، قابل قبول یا دلپذیر را هم ارائه داده باشند.

بهترین فیلم‌ های کمدی ایرانی

 اجاره نشین‌ها

  • سال تولید ۱۳۶۵
  • کارگردان: داریوش مهرجویی
اجاره نشین‌ها را به جرات می‌توان بهترین فیلم کمدی تاریخ سینمای ایران لقب داد. اثر ارزشمند کارگردان کاربلد و صاحب نام سینما که با لقب مردم پسندترین فیلم ایرانی، از نگاه منتقدان هم در فهرست ده فیلم برتر سینمای ایران خودنمایی می‌کند. فیلم با دستمایه قرار دادن تقابل سنت و مدرنیته، به داستان زندگی ساکنین یک ساختمان چهار طبقه در حاشیه شهر می‌پردازد. ساختمانی فرسوده که نیاز به تعمیرات اساسی دارد، اما مباشر طماع صاحبخانه فقید، از این کار سرباز می‌زند و به مستاجران هم اجازه این کار را نمی‌دهد تا جاییکه خانه بر سر ساکنین خراب می‌شود.
داریوش مهرجویی با هوشمندی و درایت، نگاهی نقادانه و طنزی اجتماعی و فاخر را در آپارتمانی که الگویی از جامعه‌ای بزرگتر است، و با شخصیت‌های ریز و درشتی که هریک نمادی از رفتار‌ها و اصول اخلاقی اجتماعی خاصی هستند، روبروی نگاه تماشاگر قرار می‌دهد. تماشاگری که بعد از گذشت سی دهه همچنان این طنز عمیق و چندلایه را درک کرده و در جایگاه منتقد، مخاطب جدی سینما و یا مخاطب عام با آن ارتباط می‌گیرد، می‌خندد و به فکر فرو می‌رود. این کمدی درام برجسته، تاثیرگذار و بی‌نظیر در شش رشته از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی، نامزد دریافت جایزه از جشنواره فیلم فجر شد.

 لیلی با من است

  • سال تولید ۱۳۷۳
  • کارگردان: کمال تبریزی

دفاع مقدس، گونه‌ای از تولیدات سینمای ایران است که عمدتا با نگاهی جدی و واقع‌گرایانه به مفاهیم جبهه و جنگ به روی پرده می‌رود. «لیلی با من است» اولین نگاه متفاوت در این گونه را شامل می‌شود که با دیدگاهی خلاقانه و فارغ از کلیشه و به مدد دیالوگ‌هایی طنازانه و کمدی موقعیت و رفتار، اثری دلپذیر در ژانر کمدی درام ماجراجویی را عرضه می‌کند. اثری که با فیلمنامه‌ای خوب، کارگردانی فوق‌العاده و اجرای خیره‌کننده پرویز پرستویی به یکی از بهترین فیلم‌های سینمای جنگ هم مبدل شد.

فیلم با نگاهی واقع‌گرایانه و زبانی طنز، به رزمنده‌ای می‌پردازد که بر خلاف سایر مردان مرد این کارزار، نه با هدفی والا و شجاعتی مثال‌زدنی، که به اجبار گرفتن وام و با ترس از دست دادن جان، راهی جبهه می‌شود. «صادق مشکینی» که کمال تبریزی با مهارت ساخت و پرویز پرستویی با هنرمندی به نمایشش گذاشت، یک مرد معمولی جامعه بود که هنوز هم پس از سالها، یکی از دوست‌داشتنی‌ترین و شیرین‌ترین قهرمانان فیلم‌های ایرانی باقی مانده است. این فیلم جذاب و به یادماندنی، سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه و دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول مرد را از جشنواره فیلم فجر دریافت کرد.

 مارمولک
  • سال تولید ۱۳۸۲
  • کارگردان: کمال تبریزی

کمال تبریزی کارگردان جسوری است که در گذر از خط قرمز‌های سینما، به نوعی پیشرو بود. کمدی درام مارمولک بعد از شوخی با سینمای جنگ، دومین اثر جسور و شوخ‌طبعانه این کارگردان با تجربه به شمار می‌آید که باز هم نقش اول را به پرویز پرستویی سپرد. این فیلم که با تاثیر مستقیم از کمدی «ما فرشته نیستیم» ساخته «نیل جردن» شکل گرفته، به یکی از جنجالی‌ترین آثار سینمای ایران تبدیل شد. اثری بالغ که هنوز هم بعد از گذشت ۱۶ سال، دیالوگ‌هایش نخ‌نما نشده و مخاطب را همچنان جذب فضا و مضامین طنز و حرف‌های تامل‌برانگیزش می‌کند.

پرستویی برای اجرای درخشانش در این فیلم، جایزه تقدیر ویژه هیات داوران جشنواره فجر و تندیس زرین بهترین بازیگر مرد جشن بزرگ سینمای ایران را دریافت کرد. سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران و سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه برای پیمان قاسم‌خانی دیگر دستاورد‌های این اثر در جشنواره فیلم فجر بود. مارمولک در جشنواره‌های جهانی هم درخشید و به عنوان بهترین فیلم فنی جشنواره فیلم هامبورگ و بهترین فیلم آسیایی جشنواره بین‌المللی فیلم مونترال، مورد تمجید قرار گرفت.

 مهمان مامان

  • سال تولید ۱۳۸۳
  • کارگردان: داریوش مهرجویی

این فیلم هم بعد از اجاره نشین‌ها، یکی دیگر از فیلم‌های کمدی با اصل و نسب ایرانی است. مهرجویی بار دیگر توانایی بالقوه خود را در ساخت یک کمدی فاخر و اصیل و دلچسب، آن هم از بطن جامعه سنتی و قشر متوسط به رخ همگان کشید. او فیلمنامه‌اش را بر اساس داستانی از نویسنده نام آشنایی در همین سبک (هوشنگ مرادی کرمانی) نوشت و در فضایی صمیمی و با اجرا‌های درخشان و به یادماندنی به روی پرده برد.

کمدی تلخ و سیاه مهرجویی، به خصلت مهمان‌نوازی جامعه ایرانی تحت هر شرایط می‌پردازد. او با روایتی ساده از همسایگانی می‌گوید که دست به دست هم می‌دهند تا آبروی صاحبخانه کم بضاعت را نزد مهمان سرزده‌اش، حفظ کنند. اینجا هم شخصیت‌های متعددی داریم که هریک به عنوان نمادی از جامعه حضور دارند و به کمدی موقعیت و فضای مفرح و دلچسب فیلم کمک شایانی می‌کنند. بازی‌های فوق‌العاده به خصوص درخشش بی‌نظیر گلاب آدینه از دیگر مواردی است که این اثر خوش‌ساخت و باب طبع مخاطب ایرانی را خاص و ماندگار می‌کند. از میان ده نامزدی از جمله بهترین کارگردانی و بهترین فیلمنامه، مهمان مامان برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم از جشنواره فیلم فجر شد.

دایره زنگی

  • سال تولید ۱۳۸۶
  • کارگردان: پریسا بخت‌آور

اولین فیلم بلند «پریسا بخت‌آور» به نویسندگی همسرش اصغر فرهادی به پرفروش‌ترین فیلم نوروزی تبدیل شد که رضایت منتقدان و مخاطبان را توامان به همراه آورد. داستانی که این زوج روایت می‌کنند، داستان اجتماعی تازه و جسورانه‌ای است که با دیالوگ‌هایی طنازانه و تعدد شخصیت‌ها تلفیق شده و در پشت‌بام یک ساختمان به نمایش درمی‌آید. خانواده‌هایی متفاوت در این ساختمان زندگی می‌کنند که یک نقطه اشتراک ظاهری دارند که آن‌ها را به پشت‌بام می‌کشاند: ماهواره! در میان آن‌ها البته نگرش‌های متفاوتی هم به این پدیده وجود دارد و همین تفاوت نگرش، داستان را جالب توجه می‌کند. با این وجود، خط اصلی داستان به نصاب ماهواره (صابر ابر) و دختر همراهش (باران کوثری) ربط پیدا می‌کند که برای تعمیر ماشین تصادفی‌شان، به پول این کار احتیاج دارند.

فرهادی و بخت‌آور، با هوشمندی و نگاهی نمادگرا، حرف‌های یک فیلم اجتماعی را در قالبی طنز به مخاطب تقدیم می‌کنند. با وجود توقیف فیلم در جشنواره فیلم فجر و عدم شرکت در مسابقه به علت مضامین تند و صریح اجتماعی، این کمدی درام به عنوان فیلم منتخب تماشاگران جشنواره برگزیده شد.

 قندون جهیزیه

  • سال تولید ۱۳۹۳
  • کارگردان: علی ملاقلی پور

اولین ساخته پسر کارگردان فقید سینمای ایران فراتر از سایه‌ی نام بلندآوازه پدر، مورد توجه قرار گرفت. کمدی درامای قندون جهیزیه، یک کمدی اجتماعی نسبتا خوب و روان و بی‌ادعا را با بازی‌های بسیار خوب‌تر به نمایش گذاشت. عطا (صابر ابر) و معصومه (نگار جواهریان) زوج جوانی هستند که به زحمت زندگی دونفره‌شان را اداره می‌کنند؛ زندگی که حضور برادر بیکار عطا هم به آن اضافه می‌شود. صاحبخانه خارج‌نشین اجاره بیشتری را طلب می‌کند و عطا آه در بساط ندارد. اجاره چند روزه‌ی خانه توسط یک گروه فیلمبرداری، تنها امید او برای درآمد بیشتر است؛ ماجرایی که به خلق طنزی ساده اما سرگرم‌کننده می‌رسد. فیلم فارغ از برخی ضعف‌های ساختاری، در نمایش زندگی و مشکلات آدم‌های یک ساختمان و اختلاف طبقاتی، اثری باورپذیر و صمیمی به نظر می‌رسد که به خوبی می‌تواند لحظات مفرحی را هم برای بیننده خلق کند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا